Decyzja o wszczepieniu implantu rodzi naturalne pytania: jak długo potrwa gojenie, czy zabieg będzie inwazyjny i jak materiał zachowa się w organizmie po kilkunastu latach. W nowoczesnej implantologii sukces zależy jednak nie od obietnic producenta, lecz od biologii i precyzji planowania.

W MALO CLINIC standardem w wielu procedurach są szwajcarskie implanty Straumann, wykorzystujące dwa kluczowe rozwiązania: Roxolid® (zaawansowany stop tytanu z cyrkonem o podwyższonej wytrzymałości) oraz SLActive® (hydrofilową powierzchnię przyspieszającą wczesny zrost z kością). W praktyce klinicznej nie traktujemy ich jako marketingowych haseł, lecz jako narzędzia, które w określonych warunkach pozwalają skrócić czas leczenia lub ograniczyć konieczność zabiegów odbudowy kości.

Poniżej wyjaśniamy, czym różni się materiał implantu od właściwości jego powierzchni, kiedy te technologie realnie pomagają pacjentowi i dlaczego ostateczny wybór zawsze dyktuje anatomia, a nie katalog.

Implant to element całego systemu leczenia

Implant zastępuje korzeń brakującego zęba, lecz sam nie jest jeszcze gotową odbudową. Zostaje połączony z łącznikiem i koroną, mostem albo innym uzupełnieniem protetycznym. Znaczenie mają więc nie tylko właściwości części umieszczanej w kości, ale również geometria połączenia, dostępność elementów protetycznych i możliwość utrzymania higieny wokół pracy.

W systemie Straumann nazwy Roxolid® i SLActive® opisują dwa różne poziomy technologii. Poniższe zestawienie pokazuje ich miejsce w planowaniu leczenia.

Jakie implanty Straumann stosuje MALO CLINIC?

W leczeniu implantologicznym MALO CLINIC wykorzystywane są wybrane implanty Straumann łączące materiał Roxolid® z powierzchnią SLActive®. Konkretnego modelu, średnicy i długości nie wybiera się jednak z góry. Parametry wynikają z badania klinicznego, diagnostyki CBCT i projektu odbudowy protetycznej.

Pacjent może więc otrzymać dwa implanty tego samego producenta, które różnią się kształtem albo wymiarami, ponieważ zostały przeznaczone do innych warunków anatomicznych i obciążeń. Informacja o marce nie zastępuje indywidualnego planu leczenia.

Roxolid® – stop tytanu i cyrkonu

Roxolid® jest stopem metali zawierającym około 85% tytanu i 15% cyrkonu. Nie należy mylić go z implantem ceramicznym wykonanym z tlenku cyrkonu. W Roxolid® podstawowym składnikiem pozostaje tytan, a dodatek cyrkonu zmienia właściwości mechaniczne materiału.

Według dokumentacji technicznej Straumann stop wykazuje wyższą wytrzymałość na rozciąganie i zmęczenie niż porównywalny tytan klasy 4. Ma to znaczenie zwłaszcza w implantach o mniejszej średnicy, ponieważ zmniejszenie przekroju wiąże się z większym obciążeniem mechanicznym materiału.

Długoterminowe badania kliniczne, w tym 10-letnie randomizowane obserwacje pacjentów, potwierdzają wysoką skuteczność i stabilność wąskich implantów tytanowo-cyrkonowych (Ti-Zr o średnicy 3,3 mm), wykazując wskaźnik sukcesu w pełni porównywalny z implantami tytanowymi o standardowej średnicy. Wyższa wytrzymałość materiału pozwala lekarzowi na bezpieczne zastosowanie cieńszego implantu w wymagających warunkach anatomicznych, z zachowaniem pełnej przewidywalności leczenia.

Większa wytrzymałość nie oznacza automatycznie mniejszego zabiegu

Wytrzymalszy materiał może pozwolić lekarzowi rozważyć implant o mniejszej średnicy, gdy wyrostek jest wąski albo przestrzeń między sąsiednimi zębami ograniczona. W praktyce implantologicznej zastosowanie takich implantów pozwala w wybranych przypadkach ograniczyć konieczność zabiegów bocznej augmentacji kości lub ułatwić wykonanie estetycznej odbudowy.

Nie oznacza to jednak, że implant tytanowo-cyrkonowy zawsze eliminuje konieczność regeneracji kości. O potrzebie augmentacji decydują m.in. objętość i kształt wyrostka, planowana pozycja korony, stan tkanek miękkich oraz możliwość zachowania bezpiecznej ilości kości wokół implantu. W niektórych obciążeniach lub przy parafunkcjach większa średnica może nadal być rozwiązaniem właściwszym.

SLActive® – powierzchnia związana z wczesną osteointegracją

SLActive® jest chemicznie modyfikowaną, hydrofilową powierzchnią o umiarkowanej szorstkości. Oznacza to, że płyn łatwo ją zwilża. Po umieszczeniu implantu w kości cecha ta wpływa na pierwszy kontakt z krwią i środowiskiem, w którym rozpoczyna się tworzenie nowej tkanki kostnej.

W badaniu histologicznym u ludzi porównano SLActive® z powierzchnią SLA o podobnej topografii, lecz mniejszej hydrofilowości. Po 2 i 4 tygodniach kontakt nowo utworzonej kości z implantem był większy przy SLActive®. Po 42 dniach wartości dla obu powierzchni były zbliżone. Wynik wskazuje przede wszystkim na różnicę we wczesnej fazie gojenia, a nie na trwałą przewagę w każdym parametrze klinicznym.

Czas gojenia pozostaje indywidualny

Producent opisuje możliwość skrócenia okresu gojenia z 6–8 do 3–4 tygodni w odpowiednich wskazaniach. Jest to informacja o potencjale powierzchni, a nie termin, który można zastosować u każdego pacjenta. Osteointegracja i gotowość do obciążenia koroną nie są pojęciami równoznacznymi.

Lekarz ocenia stabilizację pierwotną implantu, jakość kości, miejsce zabiegu, zakres augmentacji, stan tkanek oraz rodzaj przyszłej odbudowy. Dopiero zestawienie tych danych pozwala określić, czy implant może być obciążony wcześniej, czy powinien goić się dłużej. Powierzchnia implantu jest jednym z elementów tej decyzji.

Biozgodność i bezpieczeństwo biologiczne stopów tytanu

Tytan medyczny oraz stop Roxolid® cechują się znakomitą biozgodnością (biokompatybilnością) – są materiałami biologicznie obojętnymi, co pozwala tkankom na bezproblemową integrację z powierzchnią implantu. W piśmiennictwie medycznym rzeczywista nadwrażliwość czy alergia na tytan jest zjawiskiem ekstremalnie rzadkim, opisywanym w pojedynczych doniesieniach kazuistycznych.

Pacjent, u którego w przeszłości diagnozowano nietypowe reakcje na stopy metali, zawsze omawia tę kwestię z lekarzem podczas wywiadu medycznego – pozwala to zespołowi w pełni bezpiecznie zaplanować procedurę i dobrać optymalne rozwiązanie.

Co naprawdę oznacza jakość systemu implantologicznego?

W języku medycznym jakości implantu nie ocenia się na podstawie określeń marketingowych. Ocenie podlegają właściwości materiału, dokumentacja kliniczna dla danego wskazania, precyzja i zgodność elementów systemu oraz możliwość wykonania odbudowy, którą pacjent będzie w stanie skutecznie oczyszczać.

Równie ważne są czynniki niezależne od producenta: prawidłowa kwalifikacja, trójwymiarowa diagnostyka, pozycja implantu, kontrola stanu zapalnego, projekt protetyczny i późniejsza higiena. Nawet dobrze udokumentowany system nie kompensuje błędnego ustawienia implantu ani braku opieki podtrzymującej.

Dlatego informacje o materiale i powierzchni warto traktować jako część rozmowy o planie leczenia, nie jako samodzielną obietnicę trwałości. Zakres diagnostyki wykorzystywanej przy planowaniu implantacji opisano na stronie radiologii stomatologicznej, a informacje o odbudowach na implantach – w części poświęconej protetyce MALO CLINIC.

Jak lekarz dobiera implant do konkretnego miejsca?

Dobór rozpoczyna się od określenia pozycji przyszłej korony. Następnie lekarz analizuje obrazy CBCT, szerokość i wysokość kości, przebieg nerwów lub zatoki szczękowej, grubość tkanek miękkich oraz przewidywane obciążenia zgryzowe. Na tej podstawie wybiera rozwiązanie, które pozwala odtworzyć ząb i jednocześnie zachować warunki do utrzymania zdrowia tkanek.

Podczas konsultacji warto omówić z lekarzem kluczowe kwestie dotyczące planu leczenia:

• czy w danym przypadku konieczne będą wcześniejsze procedury przygotowawcze (np. augmentacja kości lub tkanek miękkich);
• jak wygląda przewidywany harmonogram leczenia i kiedy planowane jest zamocowanie ostatecznej korony;
• czy w okresie gojenia przewidziana jest korona tymczasowa zapewniająca pełną estetykę uśmiechu;
• jakie zalecenia higieniczne oraz harmonogram wizyt kontrolnych pozwolą optymalnie zadbać o trwałość implantu.

Odpowiedzi powinny odnosić się do warunków klinicznych pacjenta, a nie wyłącznie do nazwy systemu. Więcej informacji o zakresie leczenia zawiera strona implantologii w MALO CLINIC.

Najczęściej zadawane pytania

Bibliografia

• MALO CLINIC. Implantologia.
• MALO CLINIC. Radiologia stomatologiczna.
• MALO CLINIC. Protetyka.
• Straumann. Straumann® Roxolid® – informacje techniczne i kliniczne.
• Straumann. SLActive® – informacje o powierzchni implantu.
• Altuna P. i wsp. Clinical evidence on titanium-zirconium dental implants: a systematic review and meta-analysis.
• Müller F. i wsp. Small-diameter titanium grade IV and titanium-zirconium implants in edentulous mandibles: Ten-year results from a double-blind, randomised controlled split-mouth core-trial.
• Lang N.P. i wsp. Early osseointegration to hydrophilic and hydrophobic implant surfaces in humans.
• Poli P.P. i wsp. Titanium Allergy Caused by Dental Implants: A Systematic Literature Review and Case Report.
• European Federation of Periodontology. Guideline on treatment of peri-implant diseases.